Blind in een gidsland
Op 3 december 2013 promoveerde Paul van Trigt aan de Vrije Universiteit in Amsterdam op zijn proefschrift 'Blind in een gidsland, over de bejegening van mensen met een visuele beperking in de Nederlandse verzorgings maatschappij, 1920-1990'.
Blinden en slechtzienden werden in twintigste-eeuwse Nederland vooral benaderd als ontvangers van langdurige zorg en als afhankelijke mensen. Dat is opmerkelijk, want elders in Europa en in Amerika, zo blijkt uit disability history onderzoek, werd een handicap in toenemende mate beschouwd als iets dat gecompenseerd kon worden. Waarom bleef hier de bejegening in termen van zorg dan dominant, ook toen vanaf de jaren 1960 gesproken werd over de emancipatie van gehandicapten?
De casus van het blindeninstituut Sonneheerdt te Ermelo maakt duidelijk, dat de staat de sociale zorg zo had georganiseerd dat maatschappelijke organisaties zich meer op zorgverlening richtten. Vanwege de toegenomen welvaart en professionalisering kreeg (re)integratie bovendien geen prioriteit. Dit veranderde pas vanaf de jaren 1980. De discussie is echter nog steeds gaande, waardoor 'Blind in een gidsland' niet alleen een bijdrage levert aan het historische maar ook aan het actuele debat over onze verzorgingsstaat.
Het boek, dat ook verschijnt in braille en als gesproken boek, is te bestellen bij Uitgeverij Verloren.